Echoes...

Αθήνα Μαιος 2011

2011-05-29T16:39:00.000-07:00

Κι όμως κάποιοι κοιμούνται ακόμα...

Μέρα των αγανακτισμένων ή αλλιώς Τετάρτη 25 Μαίου 2011..

25 ΜΑΪΟΥ

Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας.
(Κατερίνα Γώγου)

Ο,τι κι αν είναι αυτό που γίνεται τώρα, είναι τουλάχιστον ένα κάτι...

2011-05-22T13:23:00.000-07:00

Για έναν κατακλυσμό, μια ακόμη φορά που έρχεται πάντα, όπως κάθε φορά,την κατάλληλη στιγμή για να καταστρέψει? η μάλλον για να διορθώσει πάντα...
Και όταν όλα περάσουν, όταν χαθεί το νερό, το νερό που ανέβαινε έτοιμο να μας πνίξει, αγωνιούμε και πονούμε που χάνουμε αυτό που θα μας ξέπλενε από όλα...αυτά που πονούσαν και αυτά που μας όριζαν...και ενώ βγαίνει ο ήλιος μας λείπει η βροχή...
και ενώ ανατέλει η επόμενη μέρα μας λείπει η προηγούμενη, αυτή που δεν ξεχνιέται και είναι πάντα εκεί...
και θέλεις εναν κατακλυσμό να έρθει να τ'αλλάξει όλα...και η βροχή να ανεβαίνει...
βαθιά ανάσα, βουτιάαα...και πολύ νερό। παντού...μέσα και έξω

ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ" (Γκύντερ Γκρας) - ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ Ε.Μ.Π

Παρασκευή, 3 Ιουνίου στις 9:00 μ.μ. - 12 Ιουνίου στις 9:00 μ.μ.

ΕΘΝΙΚΟ ΜΕΤΣΟΒΙΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ - Αίθριο κτιρίου Αβέρωφ
ΠΑΤΗΣΙΩΝ 42 & ΣΤΟΥΡΝΑΡΗ

είσοδος ελεύθερη

τηλ.κρατήσεων 6957590460

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΕΡΓΟΥ

Μια οικογένεια βρίσκεται κλεισμένη στο σπίτι εν μέσω ενός ανυποχώρητου κατακλυσμού, ενώ ένα ζευγάρι αρουραίων καταφεύγει στη σοφίτα. Απρόσμενα επιστρέφει ο γιος της οικογένειας με τον φίλο του μετά από πολύ καιρό. Ο ερχομός τους προκαλεί αναστάτωση και διλήμματα, ενώ οι αποφάσεις λαμβάνονται τελικά με τη λήξη του κατακλυσμού.

στο repeat

2011-05-19T04:25:00.000-07:00

Quel dommage
This was supposed to last forever
I used to say it's now or never
Quel dommage...

I can plainly see that our parts have changed
Our sands are shifting around
Need I beg to you for one more day
To find your lonely love

Everywhere there's rain my love
And everywhere there's fear...

2011-05-14T08:52:00.000-07:00

It's hard,
but you know it's worth the fight,
cause you know you've got the truth on your side,
when the accusations fly.
Hold tight!
Don't be afraid of what they'll say.
Who cares what cowards think? Anyway,
They will understand some day,
some day....

2011-05-05T17:52:00.000-07:00

2011-05-05T17:51:00.000-07:00

ετσι για να μεινει γραμμενο...

2011-04-24T17:13:00.000-07:00

http://www.youtube.com/watch?v=JcJXN1a7c24&feature=related

...φτιάξε έναν ήλιο απ' αυτούς που μόνο εσύ έχεις στο νου σου

και κάτω απ' αυτόν κρύψε τις ενοχές σου όλες, και τα πρέπει,και τα μη,

αυτά που δεν σου είπα ποτέ...

και γράψε με τ' αστεία παιδικά σου γράμματα

ΞΟΦΛΗΣΕ! ΞΟΦΛΗΣΕ! ΞΟΦΛΗΣΕ! ΞΟΦΛΗΣΕ!

Κι εγώ δεν ξέρεις πως ήδη…

Ξόφλησα..ξόφλησα…ξόφλησα…

2-2....

qui m'a tué?

Πουπουλένιος...

2009-05-08T04:36:00.000-07:00

Αντιγράφω από το blog του χαμένου
http://xamenos.wordpress.com/

Μια ιστορία που έχει πολιτικό τσεκούρι να ακονίσει, στην Ελλάδα

Μια φορά και έναν καιρό σε μια τσιμεντένια πόλη κάπου πολύ μακριά ήταν ένα μικρό παιδάκι που δεν έμοιαζε καθόλου με τα άλλα μικρά παιδάκια γύρω του. Κατέβαινε σε πορείες και πετούσε πέτρες και φόραγε κουκούλα και φώναζε αντιαστυνομικά και αντικρατικά συνθήματα. Και όλο αυτό το πράγμα του έδινε ζωή, ότι κάτι κάνει, ότι αγωνίζεται για την δική του ουτοπία ρισκάροντας επειδή μόνο και μόνο τον έπνιγε το δίκιο και δεν άντεχε να βλέπει τους υπόλοιπους ανθρώπους να ζουν τις ψυχρές και σκληρές ζωές τους και να μην κάνουν τίποτα για αυτό.

“Μα δεν έχω ακούσει ποτέ μικρά παιδάκια να φοράνε κουκούλες και να κάνουν όλα αυτά τα πράγματα”, μπορείς να πεις. Ε, αυτό το παιδάκι δεν ήταν τόσο πολύ παιδάκι. Τον κρατούσε στην παιδική του ηλικία το πάθος του για ελευθερία και ο έρωτάς του για ζωή. Γιατί όσο απομακρύνονται τα όνειρα από τις ζωές μας τόσο πιο κοντά στο θάνατο φτάνουμε. Αυτός λοιπόν ο τυπάκος τριγυρνούσε όλη μέρα κρατώντας ένα μαρκαδόρο κι έγραφε ότι του ερχόταν στο κεφάλι και προσπαθούσε να σκεφτεί κάτι πραγματικά πρωτότυπο να γράψει σε έναν τοίχο μα δεν μπορούσε να σκεφτεί.

Και μια μέρα σκέφτηκε: “Η πραγματικότητα είναι στο προφανές. Υπάρχει ελπίδα” και πήρε την κόκκινη μπογιά του και έγραψε σε έναν γκρίζο και μουντό τοίχο με τα καλύτερα και πιο στρογγυλά γράμματά του “Υπάρχει ελπίδα”. Και στάθηκε χαρούμενος μπροστά στο σύνθημά του και άναψε τσιγάρο και έμεινε να το παρατηρεί για λίγο. Και όταν νύχτωσε και τα φώτα της πόλης άναψαν αυτός ήταν ακόμα εκεί. Όσπου είδε έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε με τους κανονικούς ανθρώπους: Ήτανε 10 μέτρα ψηλός και όχι μόνο αυτό! Ήταν όλος φτιαγμένος από παράξενα πράγματα. Τα χέρια του ήταν πιστόλια, τα μπράτσα του ήταν γκλομπ, το σώμα του ήταν ένα τεράστιο ΑΤΜ, αντί για πόδια είχε ερπύστριες και το κεφάλι του ήταν μια τεράστια τηλεόραση.

Και ο παράξενος άνθρωπος πήρε την μπογιά του μικρού παιδιού και πρόσθεσε ένα “ΔΕΝ” μπροστά από το σύνθημα που είχε γράψει. Και έπιασε το παιδάκι και του φόρεσε “καθώς πρέπει” ρούχα και το έκλεισε μέσα σε μια τεράστια φυλακή και του έλεγε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται και τι να διαβάζει και τι να ψηφίζει και όλα αυτά. Και το παιδάκι πήγε σε μια γωνίτσα και έκλαιγε ώσπου το πήρε ο ύπνος. Και όλα τα άλλα παιδάκια το κορόιδευαν που έκλαιγε γιατί ήταν αγοράκι και στη φυλακή αυτή τα αγοράκια απαγορεύεται να κλαίνε. Και το πήρε ο ύπνος.

Όμως εκείνη την νύχτα ένας άλλος πολύ πολύ περίεργος άνθρωπος τον πλησίασε. Αυτός ο άνθρωπος ήταν όλος φτιαγμένος από ροζ αφράτα μαξιλάρια και τον έλεγαν πουπουλένιο. Και ο Πουπουλένιος είπε “γεια” στον τυπάκο μας και ο τυπάκος είπε “γεια” στον Πουπουλένιο. Και κάθισαν και μίλησαν για λίγο για την φυλακή και για το πόσο όμορφα ήταν έξω από εκεί και για το τι πρόκειται να ακολουθήσει. Και ο φίλος μας κατάλαβε αμέσως και είπε στον Πουπουλένιο “Θα πεις στα άλλα παιδιά έξω πως δεν ήμουν δειλός;” και ο Πουπουλένιος είπε “Ναι” λέγοντας ψέμματα. Και ο Πουπουλένιος έδειξε στο παιδί την γραβάτα που του είχαν φορέσει και πως να τη δέσει στο φωτιστικό και έμεινε εκεί να τον κοιτάζει κρεμασμένο.

Η ιστορία “Ένα παραμύθι που έχει πολιτικό τσεκούρι να ακονίσει, στην Ελλάδα” τελειώνει κάπως έτσι με φρικιαστικό και μακάβριο στυλ χωρίς να αγγίζει όμως την μεγαλύτερη αλήθεια. Πως ελπίδα υπάρχει αλλά είναι καλά κρυμμένη και πως όποιος την ανακαλύψει τότε θα μπορέσει να ζήσει μια ζωή μαγική. Και πως όποιος ανακαλύψει την αλήθεια του και πιστέψει σε αυτή και την ακολουθήσει, αγνοώντας τα εμπόδια, δεν θα δεχτεί ποτέ επίσκεψη από τον Πουπουλένιο. Ενώ όποιος συνεχίσει να ζει την φριχτή και μίζερη ζωή που του έμελλε χωρίς να προσπαθεί να την κάνει πιο όμορφη αυτόν τον έχει επισκεφθεί ήδη ο Πουπουλένιος.

NY city

2009-04-27T15:17:00.000-07:00

Απογείωση, σύννεφα, πάγος, ουρανός
chicago, βροχή και ξανά βροχή
φώτα κι άλλα φώτα, Central Park
περπάτημα κι άλλο περπάτημα...κι άλλο περπάτημα
πάνω κάτω η 7η
Jazz στο δρόμο
κι άλλη jazz στο δρόμο
Hard Rock Cafe
Madison Square
Empire state με ομίχλη
Empire state χωρίς ομίχλη
donuts, burgers, hot dog (μπλιαχ!)
μουσεία, μουσεία, υπέροχα μουσεία
τέχνη, κι άλλη τέχνη, τέχνη για όλους, τους μοντέρνους, τους κλασικούς...
subway,
welcome to america
Βοστώνη, βροχή, MIT
country,blues
fire, coctails, china town, little italy
χιονι , starbucks
pink floyd starakia
μεγάλα αυτοκίνητα
πολύ μεγάλα αυτοκίνητα
πολύ μεγάλα κτίρια

It's just America
and I got lost...

New York City

2009-03-27T16:37:00.000-07:00

Goodnight California, Goodnight New York...

You know what I wish?
It was just you and me,
sitting in this corner bar.
You could tell me how your are.
But I'm not gonna lie,
or anything...
You don't even have to speak,
if you keep looking at me.

Well I could go all night,
but they're turning up the lights.
It would be so easy,
(to) do or say anything.
And I'm not gonna lie.
I'm not looking for love...
I won't let you in my heart.
But you were always on my mind...

Echoes

2009-03-23T07:25:00.000-07:00

Τραγούδια που ακούγονται :

1) Moby - Everloving

2) Novak-Rapunzel

3) Ten years after- I'd love to change the world

4) Troublemakers-Get misunderstood

5) Federico Aubele-Iluvia

6) Melingo-Ayer

7) Ray la Montange- Meg White

8) Cake- Perhaps, Perhaps,Perhaps

9) Jay Jay Johanson -Even in the darkest hour

10) Jose Gonzalez-Teardrop

11) Giulia y los Tellrini- Barcelona

12) Norah Jones- New York city

13) Sinead O' Connor -Troy

14) Max Raabe & Palast Orchester - Oops..I did it again

15) The Doors-Wintertime love

16) Tom Baxter -Tell her today

17) Αλκίνοος Ιωαννίδης - Πατρίδα

18) Μax Richter- Into the airport Hallucination

19) Styx- Boat on the river

20) Pink Martini -City of night

21) Archive- Again

Ακούστε εδώ μέσω radiobubble

2009-03-21T16:56:00.000-07:00

Κάπως έτσι θα είναι το ξεκίνημά μας...

Κάπως έτσι και το τέλος μας...

Για τις υπόλοιπες δύο ώρες...www.activeradio.gr Κυριακή Μεσάνυχτα

νεροποντή

2009-03-19T09:03:00.000-07:00

Νεροποντή...και μέσα και έξω...
αυτός είναι ο τίτλος και του πάει και η βροχή...
άξιζε η αναμονή?
άξιζε η βροχή?
θα δείξει...
πατάμε ξανά το play για να ξαναβραχούμε

αξέχαστοι μου θεατρίνοι

2009-03-14T15:52:00.000-07:00

Βράδια από βρώμικο σανίδι και φωνές...

Τα βράδια που μου λείπουν

Τώρα
Πιο πολύ από ποτέ
Τα φώτα

Τα γέλια
Μέχρι το πρωί
Κι ακόμα παραπέρα

Ξημέρωμα... με την ψυχή στο στόμα κι όμως τραγουδάω ακόμα

...Εχουν στοιχειώσει τις μέρες που θυμάμαι
κι μέρες μου που απέμειναν άοσμες, κενές

matt elliott

2009-03-07T05:37:00.000-08:00

I've got a little black book with my poems in...για να τα ξαναβρίσκω...

πως ειναι να εισαι χαμενος μεσα σε τονους χαρτια?
να ακους απο το πρωι μεχρι το βραδυ στο repeat matt elliott?
μια το failing songs και μια το mess we made?
we'll have no sadness here until tomorrow.......

πως περασαν χιλιες νυχτες......................
ποτε θα ρθει η κυριακη?να βρω τις μουσικες μου που εχασα...να ξανακανω το ταξιδι...και να ξεκινησω ενα μακρυτερο...το πιο μακρυ
'cause I hurt myself today....

Στις χαραυγές ξεχνιέμαι....

2009-02-28T16:33:00.000-08:00

Mάσκα δεν έχω να γυρνώ στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο

Bάρα καλή, βάρα γερή, μια ντουφεκιά ζαχαρωτή
κι άσε να νοιώσει η γαλαρία του χαρτοπόλεμου τη βία

Σκουπίδι η σκέψη την πετώ, τη λογική απαρνιέμαι
μ' ένα σαράκι αρμένικο για δρόμους που δε θέλησα
στις χαραυγές ξεχνιέμαι

Bάστα το νού, βάστα το νου να μην γκρινιάξει του καιρού
πού 'φτιαξε με τον πόνο κλίκα και τσιγκουνεύεται στη γλύκα...

Η Ηχώ του Κόσμου...η Βαβέλ

2009-02-16T13:30:00.000-08:00

Η εκπομπή που ακολουθεί ηχογραφήθηκε στο Ζάππειο κατά την διάρκεια της έκθεσης για την ελληνική ραδιοφωνία....

Μια εκπομπή- ταξίδι σε διάφορες χώρες που διαρκεί μόνο 30 λεπτά (όσα μας άφησαν να ηχογραφήσουμε) ....

Καλή ακρόαση !!!

Πατήστε εδώ...
Ηχώ του κόσμου

ή εδώ
Βαβέλ

Ήχοι στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού

2009-02-16T13:13:00.000-08:00

Συλλεγουμε πεταλουδες, γραμματοσημα και καρτες....
Συλλεγουμε μουσικη, συλλεγουμε λογια, λεξεις....ηχους...ποιηματα...
Συλλεγουμε ονειρα, ταξιδια, μυρωδιες, χρωματα....
Συλλεγουμε παραμυθια....
Kαθε Κυριακη μεσανυχτα στο www.activeradio.gr
Μουσικά ταξίδια και διαδρομές στην σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, την πιο όμορφη και γλυκά μελαγχολική...
μελωδίες και λόγια που έρχονται από πολύ μακριά, μας αγγίζουν, μας μαγεύουν και χάνονται πάλι μακριά......
Μουσικά παραμύθια που ενώνουν την ροκ μπαλλάντα, την τζαζ, τα μπλουζ, την εθνικ και την ελληνική έντεχνη με το τριπ χοπ, την ορχηστρική και την εναλλακτική μουσική.......................
σε ένα διαρκές παιχνίδι ηχοχρωμάτων και τρελών αλλαγών....

2009-01-25T17:06:00.000-08:00

Overhead the albatross hangs motionless upon the air
And deep beneath the rolling waves
In labyrinths of coral caves
The echo of a distant time
Comes willowing across the sand
And everything is green and submarine.

And no-one called us to the land
And no-one knows the wheres or whys
But something stirs and something tries
And starts to climb towards the light

Strangers passing in the street
By chance two separate glances meet
And I am you and what I see is me
And do I take you by the hand
And lead you through the land
And help me understand the best I can

And no-one calls us to move on
And no-one forces down our eyes
And no-one speaks and no-one tries
And no-one flies around the sun

Cloudless everyday you fall upon my waking eyes
inviting and inciting me to rise
And through the window in the wall
Come streaming in on sunlight wings
A million bright ambassadors of morning

And no-one sings me lullabies
And no-one makes me close my eyes
And so I throw the windows wide
And call to you across the sky